Historia radiofonii w Polsce
Historia polskiej radiofonii zaczyna się w latach dwudziestych XX wieku. W 1923 r. powstało pierwsze Polskie Towarzystwo Radiotechniczne, które stworzyło swoją własną wytwórnię sprzętu radiowego, która mieściła się przy ulicy Narbutta 29 w Warszawie. Polskie Towarzystwo Radiotechniczne było nie tylko producentem i sprzedawcą sprzętu, ale także instytutem, którego zadaniem było propagowanie nowych gałęzi wiedzy i techniki. W trakcie jesieni w 1924 r. Polskie Towarzystwo Radiotechniczne zainstalowało nadajnik radiowy, poza tym urządziło studio i postawiło dwa 40-metrowe maszty. Próby techniczne związane z nadawaniem trwały do 1 lutego 1925 r.. Audycje nadawano wtedy od 18.00 do 19.00 godziny. O koncesję wniosek złożono w sierpniu 1924 roku. Uzyskało ją jednak nikomu nie znane, finansowane z prywatnych środków, „Polskie Radio”.
W 1929 roku spółka ta otrzymała kolejną, nową koncesję, już na całą Polskę. Zaczęły być wtedy budowane radiostacje w innych miastach. Np. w 1927 roku uruchomiono rozgłośnie w Krakowie, Katowicach, Poznaniu itd. Niestety wojna spowodowała przerwę w nadawaniu. Z 6 na 7 września 1939 roku wysadzono radiostację w Raszynie. Do 30 września nadawała tylko Warszawa II. Radio wróciło w styczniu 1945 roku do Warszawy. W 1962 roku zaczęto nadawać ogólnopolski Program III. Później naturalnie radio zaczęło się rozwijać. W czasach komuny oczywiście było cenzurowane. Dzisiaj mamy do wyboru wiele stacji radiowych, państwowych i prywatnych. Radio mimo wielu nowych środków mass mediów, wciąż istnieje i ma się dobrze.